her yerde kar var
Yeni yılın ilk
karı örttü şehr-i istanbul'u...tıpkı nice şeyleri örttüğü gibi...sadece
yollar mı kapanan bugün ?hayatı bir de benim gözümden görelim bu kez
de.
şimdi kar kimlerin hayatın mahfetti biliyor muyuz?istanbulda herhangi bir evde yalnızlıkla boğuşan yaşlı bir beden üzerinde soğuk daha da hissettirdi ona yalnızlığını...yalnızlık onu öümde beli çaresiz ellere teslim etti.küçücük bir yürek yarın sabah oynayacak bir oyun kıpırtısıydı...
yaşlı nine her sabah çıktığı sonsuz karanlıktaki sokaktan ekmek kuyruğuna uzanan yolun örtüsü olacaktı kar...
sokakların gerçek sahipleri belki bir kaç gün de olsa;sıcacık yatak ve bir kaç sıcacık gözle kavuşacağı o spor salonlarına gebe...
evet bu gece diğerlerinden çok farklı..ben sıcacık evimde ruhumdaki vicdan acımla savaşıyorum...evim var.ama ruhumdaki bu elem nasıl dinecek?
bir çocuk yüreği;daracık bir barakada hışırdayan naylonlarla ve açlıkla savaşarak uyumaya çalışıyor..şimdi minicik bir battaniyeye sarılmış gönlünde bir umut taneciğini ısıtmaya çalışıyor..sanma ki bunu başaracak..o büyüdükçe içindeki ümidi kar tanesi gibi eriyecek..tıpkı esen bir rüzgarla sönen mum alevi gibi..odasında 8 kişinin nefesiyle bir geceyi daha güne çevirecek.kimsesi kalmadığını bilmeden.bazıları da evindeki son kömür tanesini korkarak atacak sobasına.aslında atılan o son kömürle ümitler de yanacak...evet şimdi mutlu mu olmak gerekecek?bu kocaman kalabalık içinde bütün çaresini ve ümidini karla birlikte kaybeden insanlara....kiminin evine kiminin yüreğine yağdı kar.uamrım bir gün ümitleri eritmemeyi de başarırız...(s.y.)
şimdi kar kimlerin hayatın mahfetti biliyor muyuz?istanbulda herhangi bir evde yalnızlıkla boğuşan yaşlı bir beden üzerinde soğuk daha da hissettirdi ona yalnızlığını...yalnızlık onu öümde beli çaresiz ellere teslim etti.küçücük bir yürek yarın sabah oynayacak bir oyun kıpırtısıydı...
yaşlı nine her sabah çıktığı sonsuz karanlıktaki sokaktan ekmek kuyruğuna uzanan yolun örtüsü olacaktı kar...
sokakların gerçek sahipleri belki bir kaç gün de olsa;sıcacık yatak ve bir kaç sıcacık gözle kavuşacağı o spor salonlarına gebe...
evet bu gece diğerlerinden çok farklı..ben sıcacık evimde ruhumdaki vicdan acımla savaşıyorum...evim var.ama ruhumdaki bu elem nasıl dinecek?
bir çocuk yüreği;daracık bir barakada hışırdayan naylonlarla ve açlıkla savaşarak uyumaya çalışıyor..şimdi minicik bir battaniyeye sarılmış gönlünde bir umut taneciğini ısıtmaya çalışıyor..sanma ki bunu başaracak..o büyüdükçe içindeki ümidi kar tanesi gibi eriyecek..tıpkı esen bir rüzgarla sönen mum alevi gibi..odasında 8 kişinin nefesiyle bir geceyi daha güne çevirecek.kimsesi kalmadığını bilmeden.bazıları da evindeki son kömür tanesini korkarak atacak sobasına.aslında atılan o son kömürle ümitler de yanacak...evet şimdi mutlu mu olmak gerekecek?bu kocaman kalabalık içinde bütün çaresini ve ümidini karla birlikte kaybeden insanlara....kiminin evine kiminin yüreğine yağdı kar.uamrım bir gün ümitleri eritmemeyi de başarırız...(s.y.)
