Şiirsel

Dolunayda ortaya çıkar; aşk limanına /kevser havuzuna/ yol almış yitik kelimeler…
Dolunay için düşer çöllere gözyaşı şebnemi… Dolunayadır; toprağa gülümserken, avucumuzda açan ölüm çiçeğinin busesi… Ve dolunay içindir dağları delen sevdamız…
Biz, dolunayda dolunayla ağlayan bir güvercin idik… Dolunayla hemhal olmuş, yakamoza tutulmuş, yüreğine mil çekilmiş bir güvercin… Kanat çırpıp aşk cemresine uçtuk, yürek ritmimiz beraber atan güvercinlerle. Alevlere emanet ettik yüreğimizi ve çöllere kaçtık yitik yârimizi bulmak için… Görenler bizi tanıyamaz olsa da biz tanımıştık sevgiliyi… Sevgiliye serilmiş aşk yolunun kaldırımlarına atmıştık adımlarımızı arkamıza bakmadan… Araya araya dizlerimizin bağı çözüldüğü gecelerde yaktık, elem yüklü çakmakla hasret meşalesini… Ve gök kubbe buram buram hasret koktu, nefesimizle yüreğimize doldurduk hasreti…
Ve…
Bir gece yarısı dolunayda bulduk yitik yâri… Edep merdiveniyle çıktık asumanlara ve acziyet hırkasını giyindik lal olmuş kâinatta. Yıldızlara anlattık geceleri akan gözyaşlarını ve yıldızların mehtabı okşamasını izledik yüreğimizde… Dolunayda ortaya çıkan Zümrüdüanka kuşunun, kanat çırpması ile kanat çırpmaya başladık hasret yağdıran bulutlarda… Dağları delmeye hazırlandık Mecnunla, Ferhatla, Keremle…
Yüreğin eriyerek, kelimelerin korlardan çıkmasıyla dökülür kâğıda dolunay sevdası… İpeksi meltemin ta süveydalarımıza aksettirdiği bir ışık; nurdan bir sütundur dolunay sevdası… Zemheri karanlıklardan güneş gibi doğar bu sevda gamzelerimizde… Aşk çağlayan gözlere vesile, arefesinde yaşanılan ölüme gülümseyiştir…
Dolunaydır kefenim… Dolunayadır gözyaşım… Dolunaydadır vefa ikliminde sineme çektiğim aşkım…
Üzerime hasret yüklü bulutlar düşse de, uçurumların kıyısındaki gelinciğe uzanacağım ve seni alıp aşkıma yoldaş yapacağım dolunay!

--------------------------------------------------------------------------------
Halil ile Asuman birbirlerinin çok seven iki gençti.Ta çocukluktan gelen bu aşk bu sevgi yaşları büyüdükçe aşklarını sevdalarıda büyütmüştü.Aynı mahallede oturuyorlardı.Çocukken hep beraber oynarlardı.Aynı okulda aynı sırada oturdular.Herşeyi paylaştılar ama heşeyi.
Zaman su gibi akmış halil ortaokul ve lise yi okumuş asumanı ailesi kız çocuğu okutulmaz
Diye ilk okuldan sonra okutmamışlardı.Halil ortaokul ve liseyi okumak için ilçeye yatılı okulda kalarak öğrenimini bitirdi.Ama 2 haftada bir muhakkak köye gidiyordu.Anası babası özelliklede Asuman için...
Yıllar geçti Halil yakışıklı yağız bir delikanlı Asumanda köyün en güzel kızı oldu.Yaşları ilerledikçe buluşmaları daha da zor oluyordu.Asuman suya diye çıkıyordu evden Halil’de hayvan otlatmaya.Zor oluyordu ama hemen hemen her gün buluşuyorlardı.İkiside çok mutluydu.Birbirlerine delicesine aşıktılar herşey iyi gidiyordu ta ki Halil’in askere gitmesine kadar.
Halil artık son hazırlıkları yapıyor uzak yakın akrabalarıyla helalleşiyordu.Asuman kimseye belli etmiyordu ama için için ağlıyordu.....Gün gelmişti Halil yarın yola çıkacaktı ve Asumanla son kez buluşmaya vedalaşmaya hayvan otlattığı yere gitti.Çok geçmeden asuman geldi sarıldı Haliline gitme diyordu gerisi gelmiyordu boğazı düğümleniyordu sadece gitmeee..Derken Halilinde yaşlar süzüldü gözlerinden gitme diyorsun ama vatan borcu namus borcu sende göreceksin ki 18 ay sayılı gün nasılda çabuk geçecek.Hem askerlik dönüşü istetecem seni evimin hanımı çocuklarımın anası olacaksın inşallah dedi ve sevdiğinin anlına bir öpücük kondurdu.Sıkı sıkıya sarıldılar ayrılmak istemiyorlardı.Asuman benim gitmem lazım dedi annemler merak eder.Sevdiginden biraz mutlu biraz hüzünlü bir şekilde ayrıldı.Ağlayarak evine gitti.
Akşamda evlerinde konuşuldu Hacı Ahmet’in Halil’de askere gidiyormuş dedi annesi babasına.Yarın yolcu etmeye gidelim bizim asuman erkek olsaydı oda gidecekti diye söylendi babası.O akşam Halil’de Asumanda uyuyamadı.Yatak diken gibi batıyor yorgan çalı gibi yırtıyordu.O gece sabah oldu ama ne sıkıntılarla.
Sabah köyün askere gidecek gençleri köy meydanında herkesle helalleştiler ve otobüse bindiler.Asuman ve ailesi de ordaydı.Halil de diğerleri gibi köyün bütün halkıyla vedalaştı.Otobüse en son Halil bindi pencere kenarındaki yerine oturdu ve sevgidine sevdiklerine el sallayıp yollara düştü.
Askere gitmek değil bitirip gelmekti önemli olan.Günler geçti Halil askere gideli 3 ay olmuştu ki haber geldi; Askerler dağıtıma geliyormuş diye.Haberi duyunca Asumanın yüreği pır pır etti 3 aylık hasret bitecekti.Hem seviniyor hemde üzülüyordu.Hasret bitecekti ama yeniden başlayacaktı.Haber köye ulaşalı 2 gün olmuştu ki Halil’de köye döndü.Köyün kahvehanesindekilere selam verdikten sonra evine anasına babasına koştu.Önce anasının elini öptü doyasıya sarıldı sonrada babasına....Eve geleli 1 saat olmadan ben dışarı çıkıyorum çok özlemişim köyümü diyerek Asumanla buluştukları yere gitti biliyordu asuman gelecekti öylede oldu.Her zaman ki gibi Halil den 2 dk.sonra geldi buluşma yerine.Sarıldılar doyasıya sıkı sıkıya .Halil cebinden bir paket çıkardı ve bu senin dedi.Asuman paketi büyük bir heyecanla açtı.Pakette gümüş bir kolye vardı.İçiçe geçmiş 2 kalp.Halil bu kalplerin birisi sen diğeri de benim dedi.Asuman bir daha sarıldı sevdiğine ve yanağına bir öpücük kondurdu.
Halil 10 gün izne gelmişti ve çabucak bitti sayılı gün ama 10 gün boyunca her gün buluştular.Ayrılık günü geldiğinde bu ayrılık daha bir kolay oldu ikisi içinde.Halil annesine az biraz çıtlatmıştı konuyu annesinde Asumanı çok sevdiği için sevinmişti.Askerliğini yap gel hemen düğün yaparız demişti.Halil de Asumanda çok mutluydu mutlu bir şekilde ayrıldılar.
Halil usta birliğine Hakkari’nin Şemdinli ilçesine gitti.Daha 15 ay daha askerlik yapacaktı ama mutlu ayrıldı köyünden.Halil askere gideli 3 ay olmuştu.Halil’in askerlik yaptığı yerde hemen hemen her gün teröristlerle çatışma oluyor birçok er ve erbaş yaralanıyor bir çoğu da şehit oluyordu.Halil ailesine sık sık mektup yazıyor durumunun iyi olduğunu bildiriyordu.
Asuman Halil’in yolunu beklerken köyün zenginlerinden Mahmut ağa oğlu Salih’e Asumanı istemeye geldiler.
Asumanın babasının Mahmut ağanın verdiği başlık parasından sonra diyecek bir şeyi yoktu verdim gitti dedi.Asuman babasına ben evlenmek istemiyorum diye ağladı yalvardı ama ne çare 2 hafta sonra düğünü vardı.
Asuman yemeden içmeden kesilmişti iyiden iyiye düğün hazırlıkları yapılıyordu ama onun umurunda bile değildi.O Halil’ini düşünüyordu.
Geceleri sabaha kadar namaz kılıyor,göz yaşı döküyor ve dua ediyordu Allah’ım ben Halil’den başkasına yar olmam düğünden önce al şu canımı diye.......Asumanın günleri namaz kılıp dua etmekle geçiyordu.Halil’de her gün teröristlerle çatışmaya giriyordu.Birçok arkadaşıda şehit olmuştu.
Düğün gününe bir gün kalmıştı.Asuman gene gece sabaha kadar namaz kılıp dua etti. Allah’ım ben Halil’den başkasına yar olmam düğünden önce al şu canımı diye ağladı ve dua etti sabaha düğün vardı ve her şey hazırdı.
Sabah erkenden annesi geldi Asumanın odasına bu gün büyük gündü ve düğün vardı. Annesi gördüğü manzara karşısında şaşırmıştı! Çünkü kızı sedcade’nin başına uyumuştu.Uyanması için çok uğraştı ama bir türlü uyandıramadı kızını........
Evet Asumanın duaları kabul olmuş Allah’ü Teala onu Halil’den başkasına yar etmemiş düğünden önce ruhunu teslim etmişti.Bu haber köye bomba gibi düşmüştü ki çok geçmeden bir acı haber daha geldi.Halil gece yarısı operasyonunda teröristler tarafından pusuya düşürülüp şehit edilmişti.Evet dünyada kavuşamadılar belki ama inşallah Ahirette kavuşmuşlardır.Allah sevenleri ayırmasın.....

Bugün ofisten ayrıldığınızda,

Bu kısa hikayeyi üzerinde düşünün,
Umarım ki hayatınızda büyük bir değişikliğe neden olur

Profesör elinde içi dolu bir bardak tutarak dersine başladı
Herkesin göreceği bir şekilde tutuyordu ve ardından sordu :
“Bu bardağın ağırlığı sizce ne kadardır?”
'50gm!' .... '100gm!' .....'125gm'
..diye öğrenceiler yanıtladı.

“Bardağı tartmadıkça gerçekten ben de bilemem,” dedi profesör, “ama, benim sorum şu ki :
Bu bardağı böyle birkaç dakikalığına tutsaydım ne olurdu?”
‘Hiçbirşey' …..diye yanıtladı öğrenciler

Tamam peki 1 saat boyunca tutsaydım ne olurdu?' diye sordu profesör bu kez…

Kolunuz ağrımaya başlardı efendim' diye öğrencilerden biri yanıtladı

“Haklısın, peki şimdi ben 1 gün boyunca tutsam ne olurdu?”
“Kolunuz iyice ağrır, kas spazmı & batar vs gibi sorunlar yaşardınız ve hastaneye gitmek zorunda kalırdınız!”
….. tüm öğrenciler çeşitli yorumlar yaptı ve gülüştüler

“Çok iyi.
Peki tüm bu sorunlar olurken bardağın ağırlığında bir değişme olur muydu?”
Diye sordu profesör.
‘Hayır‘…. Diye yanıtladı herkes

“Peki o zaman kolun ağrımasına ve kas spazmına neden olan neydi?”
Öğrenciler bulmaca çözermişçesine düşünmeye başladılar.
“Acıdan ve ağrıdan kurtulmak için ne yapmam gerekir bu durumda?”diye tekrar profesör sorar
“Bardağı bırakın düşsün!” diye öğrencilerden biri yanıt verir

“Kesinlikle!” der profesör.
Hayatın problemleri de böyle birşeydir.
Onları kafanda birkaç dakika tutarsın & Bir sorun yokmuş gibi görünür.
Uzun bir süre düşünürsün & Başınız ağrımaya başlar
Daha uzun düşünün & Artık seni bitirmeye ve hiçbir şey yapamamana neden olur.

Hayatınızdaki mücadeleleri ve problemleri düşünmek önemlidir,
Fakat DAHA ÖNEMLİSİ onları her günün sonunda, uyumadan önce yere bırakmaktır (bardak gibi).
Bu şekilde strese girmez, ve her gün taze bir beyin ile uyanır ve her konuyla ve yolunuza çıkan her mücadele ile başa çıkabilecek güçte olursunuz!

Bu yüzden bugün ofisten ayrıldığınızda,
Sevdiklerinize şunu hatırlatın :

“Bardağı yere bırakın bugün!”.

karadut hikayesi

Bir zamanlar birbirlerine aşık iki genç vardı. Kızın adı Tispe ,delikanlının ki ise Piremus idi. Bunlar yanyana evlerde otururlardı. Birlikte büyüdüler ve çocukluklarından beri birbirlerine karşı ask beslerlerdi. Fakat aileleri görüşmelerini istemezler, birbirlerine uygun olmadıklarını düşünürlerdi. Oysa onlar birbirlerini ölesiye seviyorlardı. İki evin arasında gizli bir çatlak vardı aileleri bunu bilmezler onlarda geceleri burda bulusur o aradan birbirlerine seslerini duyurur aşklarını dile getirirlerdi. Bir gece ormandaki ağacın altında buluşmaya karar verdiler. Tispe ağaca Piremus dan önce varmıştı. Gittiğinde avını yeni yemiş ağzından kanlar akan kocaman bir aslanla karşı karşıya geldi. Korkarak bi mağaraya doğru koşmaya başladı. Farkında olmadan yolda boynundaki eşarbını düşürmüştü. O sırada Piremus geldi gördükleri karşısında donup kalmıştı. Kocaman aslan ağzında kanlarla birlikte biricik sevgilisi Tispe nin esarpını parçalıyordu. O an aklına gelen ilk ve tek şey aslanın Tispe yi öldürerek yediğiydi. Tispe siz yaşayamazdı. Aklından geçen sadece aşkı uğruna canına kıymaktı. Belinden hançerini çıkardı ve göğsüne sapladı. Kanlar içinde cansız bedeni yere düştü. Tispe ise korkusunu bir kenara atıp bir an önce aşkını görmek için mağaradan çıkmaya karar vermişti. Ağacın altına geldiğinde o korkunç sahneyle yüzleşti. Piremus un cansız vucudu yerdeydi ve elinde Tispe nin düsürdüğü eşarpını tutuyordu. İlk önce genç kız olanlar karşısında ağlamaktan hiçbir şeyi anlayamamıştı. Ama esarpı ve uzaklaşan aslanı görünce anladı. Bir an ve mağarada düşündüğü o korkunç şey başına gelmisti. Ve onun öldüğünü düşünen Piremus askı uğruna canına kıymıştı. Tispe bir an bile düşünnmeden hançeri aldı ve göğsüne götürdü. Onların aşkı ölesiye bir aşktı ölüm bile onları ayıramazdı. Eğer Piremus aşkı uğruna ölümü göze aldıysa o da hiç çekinmeden canına kıyabilirdi ve hançeri sapladı. Birden vücudu Piremusun bendeninin üstüne yığıldı. O anda tanrılar bu yüce aşkı ölümsüzlestirmek istediler ve bu ciftin üstünde duran agacı bunların askına adadılar. Piremusun kanını bu ağacın meyvelerine, Tispenin gözyaslarını ise ağacın yapraklarına verdiler. O günden beri kara dut ağacının meyvesinin çıkmayan lekesini, (Piremusun kan lekesini), dut ağacının yaprakları, (Tispenin gözyasları) temizler.. Bilirmisiniz dut agacının meyvesinin lekesi çıkmaz ama elinize ağacın yaprağını alır ovuşturursanız lekenin gittiğini göreceksiniz...

Yeni yılın ilk karı örttü şehr-i istanbul'u...tıpkı nice şeyleri örttüğü gibi...sadece yollar mı kapanan bugün ?hayatı bir de benim gözümden görelim bu kez de.
şimdi kar kimlerin hayatın mahfetti biliyor muyuz?istanbulda herhangi bir evde yalnızlıkla boğuşan yaşlı bir beden üzerinde soğuk daha da hissettirdi ona yalnızlığını...yalnızlık onu öümde beli çaresiz ellere teslim etti.küçücük bir yürek yarın sabah oynayacak bir oyun kıpırtısıydı...
yaşlı nine her sabah çıktığı sonsuz karanlıktaki sokaktan ekmek kuyruğuna uzanan yolun örtüsü olacaktı kar...
sokakların gerçek sahipleri belki bir kaç gün de olsa;sıcacık yatak ve bir kaç sıcacık gözle kavuşacağı o spor salonlarına gebe...
evet bu gece diğerlerinden çok farklı..ben sıcacık evimde ruhumdaki vicdan acımla savaşıyorum...evim var.ama ruhumdaki bu elem nasıl dinecek?
bir çocuk yüreği;daracık bir barakada hışırdayan naylonlarla ve açlıkla savaşarak uyumaya çalışıyor..şimdi minicik bir battaniyeye sarılmış gönlünde bir umut taneciğini ısıtmaya çalışıyor..sanma ki bunu başaracak..o büyüdükçe içindeki ümidi kar tanesi gibi eriyecek..tıpkı esen bir rüzgarla sönen mum alevi gibi..odasında 8 kişinin nefesiyle bir geceyi daha güne çevirecek.kimsesi kalmadığını bilmeden.bazıları da evindeki son kömür tanesini korkarak atacak sobasına.aslında atılan o son kömürle ümitler de yanacak...evet şimdi mutlu mu olmak gerekecek?bu kocaman kalabalık içinde bütün çaresini ve ümidini karla birlikte kaybeden insanlara....kiminin evine kiminin yüreğine yağdı kar.uamrım bir gün ümitleri eritmemeyi de başarırız...(s.y.)

Bunu ilk defa yapıyorum. Henüz seni tanımıyorum ve henüz Allah’ım seni karşıma çıkarmadı. Ama ben sana aylar öncesinden belki de yıllar öncesinden kendimi sana anlatıyorum. Kim bilir belki de ömrümün sonuna kadar bulamam seni. Bunu tahmin etmek çok zor. Beklemek ise acı.
Her defasında sen sandım başkalarını. İsteğim çok basitti. Ufacık, minicik bir şey. Sevmek güzeldi ama sevildiğin sürece. Aşklarım oldu senden önce. Sonu gelmeyecek derken bir gün o günle yüzleşmek zorunda kaldığım. Her defasında tövbeler ettim kendimce. Biliyordum ki aslında kendimi kandırıyordum. Yine günün birinde, hiç ummadığım bir anda tövbemi bozacaktım. Öyle de oldu zaten. İçimdeki sızıya dönüşmüş aşk parçacıkları kül olmak üzereyken bir gülüş çıktı karşıma. İki göz, yıldız ışıltısıyla bakan. İçimde hep o durduramadığım korku, her şeye rağmen aşkın gücü bastırırdı tüm korkularımı. Bir aylık, bir günlük, hatta bir saatlik yaşamak ta olsa aşkı güzeldi.
Biten her duygu birlikteliğinde sanki biraz daha büyüdüm. Ve her defasında sevilmediğimi sevgimin sevildiğini gördüm. Ben hiç terk etmedim, hiç aldatmadım, hiç kendim demedim. Her defasında sanki tüm yaşananlar yaşanmış ta sıra ayrılığa gelmiş misali terk edildim. Yüreğimdekiler tükenmemişken, hala seviyorken, onsuz olamayacağını bilirken kaçmak kolay geldi aşklarıma. Gitme diyemedim hiç birine. Sensiz nasıl yaşarım, neydi suçum, yada neydi sendeki beni öldüren şey, diye soramadım hiçbir zaman. Aradan hangi aylar geçti, hangi mevsim oldu, yıl hangi sayıyı gösteriyor takvimde o gün geldi demek ve sen varsın artık bende. Kimsin ? neredesin ? ben bu satırları yazarken bilmiyorum ama bu satırları okuduğuna göre benim dünyam, gecem, gündüzüm, rüyam, aldığım nefeste artık sen olduğun gerçeği var. Sen beni sevsen de, sevmesen de, benden haberdar olsan da olmasan da.
Biraz tanıyor gibiyim aslında seni. Hiç görmeme rağmen. Sütlü çikolata rengindeki tenin, başak sarısı belki de kömür karası saçların, pamuk ellerin, narin tenin ve inatçılığına aşık oldum muhtemelen. Yanılma olasılığım da var ama aşk bu tüm olmazlarım olur hale de gelir belki.
Seninle nefesimi paylaşmak istiyorum.
İnanır mısın? Bu satırlara ama inan tüm satırlar, tüm kelimeleri çok çok eskiden senin için topladım. Aylardan ekim, günlerden salı, saat sabahın 7 sini gösteriyor, aşkı özlemiş olmak tüm sebebim. Ve seni özlemiş olmak. Hoş geldim yarim, sefalar getirdin yüreğime. Seni çok özlemiştim.

Büyük bir hava meydanının bekleme salonunda,
genç bir bayan uçağına binmek üzere bekliyordu

Uçağın hareketine saatler olduğu için,
zaman geçirmek için bir kitap ve bir paket küçük kurabiye satın aldı

Dinlenmek ve
kitabını okumak için,
VIP salonunda bir koltuğa yerleşti.

Kurabiye paketinin durduğu sehpanın yanındaki koltuğa
bir adam oturdu. Dergisini açıp okumağa başladı.

Genç kadın,
ilk kurabiyesini aldı.
Adam da bir tane aldı.
Bayan çok rahatsız hissetti kendisini ve:
“Sinir bir şey!
Havamda olsaydım,
bu cüretinden dolayı
onu yumruklardım!”
diye düşündü.

Bayan bir kurabiye alıyor,
Adam da bir tane alıyordu.
Çıldıracak gibiydi bayan.
Ama olay çıkarmak istemiyordu.

Nihayet son kurabiye kalınca kadın:
“Bu küstah adam
şimdi ne yapacak?”
diye düşündü.
Adam son kurabiyeyi aldı;
onu ikiye böldü ve
bir parçayı kadına verdi

Aaaa! Bu kadarı da fazla!
Çok öfkelenmişti şimdi!
Kadın sinir içinde kitabını ve diğer şeylerini alıp
bir fırtına gibi giriş salonuna,
oradan da uçağın içine yöneldi.

Uçaktaki koltuğuna oturdu. Gözlüğünü almak için çantasını açtı.
Ne görsün?
Kurabiye paketi açılmamış, orada duruyordu.

Çok utandı.
Çok büyük bir yanlış yaptığını anladı. Kurabiyelerinin paketini hiç açmadan
çantasına koyduğunu unutmuştu.

Oysaki adam,
kendi kurabiyelerini hiç sinirlenmeden ve
yüksünmeden kadınla paylaşmıştı

Kadın ise kurabiyelerinin paylaşıldığını düşünerek
çok sinirlenmişti.
Ve şimdi,
bu durumu telafi şansı yoktu.
Özür dileme olanağı da kalmamıştı.

Telafi edemeyeceğiniz
dört durum vardır.!!!

(1)- TAŞ... Atıldıktan sonra!

(2)- Söz... Ağızdan çıktıktan sonra!

(3) - Fırsat... Kaçtıktan sonra!

(4) - Zaman... Geçtikten sonra!

Telafisi mümkün olmayan
durumlara dikkat edin lütfen

Bu olay 14 ekim 1998 de kıtalar arası bir uçuş esnasında
gerçekleşmiştir.

Bir kadın, uçakta zenci bir adamın yanında oturuyordu. Durumdan
rahatsızlığını belli edercesine, hostesten başka bir yer bulmasını
istedi, zira öylesine antipatik birinin yanında oturamazdı. Hostes, tüm uçağın dolu olduğunu fakat birinci sınıfta yer olup olmadına bakacağını
söyledi. Diğer yolcular şaşkınlık ve tiksintiyle olayı izliyorlardı, bu kadının
sadece terbiyesizliğine değil, bir de birinci sınıfta yolculuğu devam
edeceğine şahit oluyorlardı. Zavallı adamcağız çok kötü bir durumda
olmasına rağmen cevap vermemeyi tercih etti. Bu yüksek tansiyondaki
durumda kadın, birinci sınıfta ve o adamdan uzak uçabileceğinden
tatmin olmuş, hostesin dönmesini bekliyordu.

Birkaç dakika sonra geri gelen hostes kadına :

" Çok özür dilerim gerçekten de uçakta boş yer yok... Ama birinci sınıfta
bir yer bulduğum için mutlu oldum... Bu yeri bulmak biraz zamanımı aldı,
zira bu değişiklik için pilottan izin almam gerekiyordu. <<Hiç kimse
sorun yaratan bir diğerinin yanında oturmak mecburiyetinde
tutulamaz dedi ve bu izni verdi."

Diğer yolcular kulaklarına inanamıyorlardı, bu esnada kadın da bir
zafer kazanmış gibi yerinden kalkmaya hazırlandı. Aynı anda hostes,
oturmakta olan zenciye dönerek :

" Beyefendi, sizi uçağın birinci sınıfındaki yeni yerinize götürmem
için beni takip eder misiniz lütfen? Seyahat firmamız adına kaptan
pilotumuz sizden böyle nahoş bir olay yaratan kimsenin yanında oturmak
mecburiyetinde bırakıldığınız için çok özür diliyor."

Tüm yolcular hep birlikte, bu olayı iyi bir biçimde sonuçlandıran uçak
personelini alkışlayarak tebrik ettiler.

O yıl, kaptan pilot ve hostes uçaktaki davranışlarından dolayı
ödüllendirildiler.

Bu olaydan sonra, firma sorumluları ekibin yolculara karşı eğitimine
yeterince önem vermediklerini anladılar. Derhal gereken değişiklikler
yapıldı ve aşağıdaki mesaj, tüm ofislere personelin görebileceği bir
biçimde iletildi:

" İnsanlar onlara ne söylediğinizi unutabilirler. İnsanlar onlara
ne yaptığınızı da unutabilirler. Ama insanlar, onlara kendilerini
nasıl hissettirdiğinizi asla unutmazlar."

Unutulmadınız, unutamazlar_ Wink

Bütün alışkanlıklarım senmişsin…

Hayatım ise;

Alışkanlıklardan ibaretmiş.

Çok uğraştım hayatımdan çıkarmak için

Olmadı… Çıkmadın… Çıkmadınız…

Şimdi karanlık kuyulardayım,

Nerde beni saran, bırakmayan alışkanlıklarım?

Nerdesin sen… ?

Oysa bir zamanlar tenime hapsolmuştun

Çıkmıyordun, kazınmıyordun.

Hani çıkmama kararı almıştın?

Hani senden başka kimsenin hükmü yoktu?

Yakıyordun her sabah,

Kırıyordun her mevsimde,

Yaralıyordun her yeni ömürde…

Ve sen her zaman

Kendini yeniliyordun…

Ey var olmayan!

Şimdi hangi ölümlerdesin?

Ey kana susamış sevgi avcısı!

Hangi kavgadasın?

Hangi var olanın şuurunu alıp

İdam sehpasını itmeye hazırlanıyorsun?

Vakit tamam!

Hazırlan!

Bir sigara dumanı gibi dağılmaya hazır mısın?

Sonbahar yaprakları gibi toprak olmaya ya?

Vakit tamam!

‘senle bir bütün olabilirdik

Hoşça kal gözümün nuru… Hoşça kal!’

1.2.3…

Çektim yüreğimin ipini, bitti!

Hissettin mi? Dur yâda hissedebildin mi?

Yorumsuz bir hayat bensiz kaldı

Ne kadar umurundaysa!

Kulağını çınlatan bir kişiden mahrum kaldın,

Yazık!

Anlamadığım tek şey;

Sen mi beni terk ettin?

Yoksa

Ben mi seni öldürdüm?

Crying or Very sad

Düşün ki, sevdiklerinden, doğup büyüdüğün topraklardan çok uzaklarda bir yerdesin. Akşam olur kapanırsın dört duvarına... Konuşursun... Ağlarsın... Anlatırsın... Bağırırsın... Sesin yankısını yitirir duvarlarda... Halini bir soran, sesini bir duyan olmaz... Sonra ey der, hey der susarsın... Kıvrılıp yüreğinin içine büzülürsün bir köşede... Kıvranırsın... Kanarsın... Geldiğin yerler gelip çakılır usuna... Düşünürsün... Düşünür üzülürsün. Üzülür büzülürsün...

Bir dost ararsın, elini uzatırsın elin havada kalır... Gözlerin tavanda, sözlerin ağzında çaresiz kalır... Uzun ince bir ah gibi, bir sızı gelip saplanır kalbinin tam orta yerine burgulu bıçak gibi... Ne kadar sevgi varsa kanar içinde, ne kadar özlem varsa yanar... Oturup ağlamak istersin şöyle doya doya ama akmaz bir damla yaş gözlerinde... Yüreğinin ağladığını hissedersin o an, yüreğinle beraber geçmişin de ağlar içinde... Ömrünce hep kırılırsın, kanarsın, durduramazsın kanamayı... Kırgın, kızgın, yorgun, bir o kadar da yaralısın... ? Hayat ki, hakkını hep başkalarına vermiştir ama yinede haklı çıkan hep başkaları olmuştur ?.

Anlatamazsın derdini kimselere hep içine atarsın. Acıların dehşetli dalgalarında yolunu yitirmiş bir gemi gibi kalakalırsın tanımadığın denizlerin ortasında, şaşkın bitkin, bir o kadar da çaresiz...

Unutursun içindeki ışıkların beyazlığını, bütün renkler siyaha çalmıştır artık. Dalgın dalgın bakarsın sulara, Umut yaralı bir kuş olmuş uçmuş elinden... Ayrılık sözleri su olup sızı sızı akar dilinde, içindeki bütün pınarlar kanamaya başlamıştır...

Kar yangını bir gecedir zaman artık, kahrolası ıssıs sokaklarda... Akşam şehire her gelişinde, hüzünle gelir. Acılarını alıp gitmez... Kanadı kırılmış yavru bir kuş gibi sığınacak bir dal ararsın... Ve sessizce solursun bir hazan yaprağı gibi. Önünde çocukluğun geçer, ilk gençliğin geçer yıl yıl. Gömülürsün karanlığın en derin dehlizlerine... Hüzün kokar rıhtımlar, yalnızlık kokar. Yalnızlık ölüm kokar... Bazen karanlıkta kalır tükenir nefesin....

Bazen gözpınarlarından akan damlalar, bir nehir gibi süzülerek Ren?in kirli sularına karışır. Daralırsın, çıkıp bir dağbaşına haykırmak geçer içindeki ateşi, yankılı kayalara... Koşarsın doruklara, ayakların kırık, dikenler acımasız, yüreğin kanrevan... Hasretle sarılmak gelir son bir defa sevdiklerine.

İhanetin, kalleşliğin, göğsünden vurulmuşluğun acısını taa iliklerinde duyarak yürürsün ıslak caddelerde. Ne şarkıların, ne de şiirlerin bir tadı kalır dilinde. Yanıp kavrulursun hasretin ateşiyle, bir çöle döner yüreğin. Bir yanın Leyladır artık bir yanın Mecnun... Başını önüne eğer yürürsün... Adım adım ölüme götürür seni adımların ...

Şiirsel

Profil

Son yazılar

Son yorumlar

Arşiv

Dolunay

küçük küçük hikayecikler

Bırakın Gitsin

küçük küçük hikayecikler

her yerde kar var

GÖRMEDİĞİM SEVGİLİYE

Sen olsaydın ne yapardın

İnsanlar neyi unutmaz_?*

VAKİT TAMAM :'(

Hüzün Yagmuru